Felietony i Porady

"Tristian"

Dodano 29 marca 2009 09:03, przez NS
"Tristian"

Tristan – balet Krzysztofa PASTORA Balet Tristan wprowadza nas w średniowieczną historię miłosną, w której ścierają się dwie siły, śmierci i miłości, Thanatosa i Erosa. Libretto, napisane przez Krzysztofa Pastora i Carel Alphenaar, oparte jest na powieści J. Bédiera.

W warstwie muzycznej wykorzystano orkiestrową aranżację Tristana i Izoldy Ryszarda Wagnera autorstwa Henka de Vlieger oraz pięć pieśni z cyklu Wesendonk Lieder, także autorstwa Wagnera. Krzysztof Pastor stworzył choreografię opartą na klasycznym balecie, wkomponowując w nią elementy tańca współczesnego. Jego autorska wizja baletowa wydobywa ze znanej opowieści o nieszczęśliwych kochankach motyw zakazanej miłości, gry uczuć i przeznaczenia, które każe im zamiast trucizny wypić eliksir miłosny. Dramatyczne próby spełnienia tak zrodzonego uczucia, miłosnej obsesji, pociągają za sobą kolejne zdarzenia, intrygi, walki i konflikty wewnętrzne. W Tristanie jawa miesza się z półsnem, świat realny ze światem duchów. Choreografia Pastora w połączeniu z intensywną i sugestywną muzyką Wagnera koncentruje percepcję, pozwala widzowi skupić się na onirycznych czy niejednokrotnie wizyjnych meandrach opowieści. Choreograf podkreśla znaczenie muzyki Wagnera - według Pastora budzi ona efekt ciągłej fali, a w swojej potężnej sugestywności działa jak tsunami. Wywołane w ten sposób u widza wrażenie zaniku czasu, poczucie nieskończoności, działać może jak efekt transu słuchowo-wzrokowego. W warstwie wizualnej odpowiadają mu wysublimowane figury taneczne wraz z dynamicznymi układami, przyśpieszonymi akcjami lub znieruchomieniami. Taneczne sceny Tristana intrygują, pozostawiając widzowi miejsce na własną interpretację zdarzeń i relacji między bohaterami.

Rozgrywająca się między Tristanem a Izoldą miłosna gra odpychania i przyciągania drażni i dotyka widza, każąc mu utożsamić się z kochankami. Klasyczny styl baletu łączy się tu ze współczesnym rysunkiem i mechaniką ciała. Dzieło Krzysztofa Pastora jest przepełnione kontrolowaną i wybuchową agresją, niemocą i wolą życia, rytmem miłości i śmierci. Subtelnie analizuje intymne relacje – zbliżania się i oddalania, przesady i braku, nadmiaru i zaniku. W planie psychologicznym Tristan powraca do pytań podstawowych: dlaczego kochankowie muszą umrzeć, aby miłość mogła przetrwać? Jakie są granice przyjaźni, miłości i pożądania?

W kolejnych sekwencjach choreograficznych swojego baletu Pastor próbuje udzielić odpowiedzi na te pytania. Znaczenia nabiera tu dotyk, ruch, przestrzeń oraz zmysłowy język ciała. To elementy, które bezpośrednio, poza słowami, ukazują ukryte znaczenia związków miłosnych i upadek dotyczących ich iluzji. Tristan to obraz mężczyzny trwale owładniętego erotyczną melancholią, którego miłosna pasja zamienia się w ekscytację śmiercią i grę w znikanie. Powracają sceny inicjujące spotkanie kochanków. Z ich spojrzeń i dotyków wyłania się niezwykła artystyczna wizja życia.

Tylko zarejestrowani użytkownicy portalu sophisti.pl mogą komentować publikowane treści.
Jeśli posiadasz konto sophisti.pl zaloguj się aby dodać komentarz.
Posiadacze kont FB mogą korzeystać z funkcji szybkiego logowania Zaloguj przez Facebook

Treść nie była komentowana, bądź pierwszy !